Articles

ชีวิต

In Journals, Thoughts on January 14, 2006 by fishix

เพื่อนที่ว่านี่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นายพีร์นี่เอง ถ้าใครอยู่เมืองไทยหรือติดตามข่าวสารก็คงจะได้รับฟังไปบ้าง ว่าเกิดอะไรกับเพื่อนเราคนนี้ นิสิตวิศวกรรมศาสตร์ จุฬ่าลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกิดเศษอาหารติดหลอดลม สมองขาดออกซิเจน ตอนนี้ หลังจากผ่านไปแล้วหกเดือน พีร์มันก็ยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล

เพื่อนที่อยู่โรงเรียนเดียวกันมา ๑๒ ปี รู้จักกันมา ๖ ปีกว่าๆ พีร์เป็นเพื่อนที่ตัวสูงที่สุดในห้อง เพื่อนที่มีของอะไรมาแบ่งคนอื่น (และขอคนอื่น) เสมอๆ เพื่อนที่เก่งเลขมาก… นึกไปถึงตอนที่ได้ไปทำอัฒจันทร์กัน ตอนที่ได้เล่นหมากรุก ได้เล่นบอล… เพื่อนที่ไปตีแบดด้วยกันบ่อยๆ เพื่อนที่ได้สอบเอ็นทรานซ์สนามสอบเดียวกันทั้งสองครั้ง ที่สถาปัตย์ฯ จุฬาฯ กับบัญชี จุฬาฯ…

ยังจำตอนเอ็นทรานซ์ตุลาคมได้ วันนั้นสอบเลขกับเคมี พีร์เลือกที่จะอ่านเคมีไป แล้วเก็บเลขไว้ตอนมีนา เราเลือกที่จะอ่านเลข แล้วเคมีไว้ตอนมีนา… เช้ามาถึง สอบเลขก่อน เป็นข้อสอบที่ยากกว่าปีก่อนๆ มาก ออกมาจากห้องสอบพีร์ก็มาบอก ว่าเป็นไงล่ะ (มึง) อ่านเลข ฮ่าๆ บ่ายนี้เคมีง่ายแน่ๆ เว่ย เลขยากไปแล้ว เคมีไม่มีทางยากได้… เข้าไปสอบเคมี ก็ไม่รู้หรอกว่ามันง่ายหรือยาก (ก็ไม่ได้อ่านนี่นา) ออกมาเห็นหน้ามันก็พอรู้ เพราเคมีครั้งนั้นมันก็ยากพอๆ กัน – -” ปลอบใจกันและกันเสร็จก็เดินไปกับเพื่อนห้าหกคน กลับบ้านกัน…

ก่อนที่จะมา ด้วยความที่ได้โควต้าโอลิมปิกของจุฬาฯ (ซึ่งรับสมัคร ๑๐ คน สมัคร ๘ คน ใน ๘ คนนั้นมีคนได้ทุนมาเรียนต่างประเทศอยู่ ๔ คน แหะๆ) ก็เลยไปร่วมรับน้องที่จุฬาฯ ด้วย… วันนั้นคุยกันว่าจะไปดูเรื่อง “มหาลัยเหมืองแร่” กัน แต่ก็ยังไม่ได้ไป… เทศกาลรับน้องเสร็จ ก็ได้ นั่งเรียนที่จุฬาฯ กับเพื่อนๆ จำได้ว่าเรียนฟิสิกส์กับเคมี นั่งหลับไปข้างๆ กัน… ระหว่างนั้นก็ชอบไปนั่งเล่นกับพวกพี่ๆ ที่เป็นศิษย์เก่าเซนต์ฯ เป็นกลุ่มที่เรียกว่า “โต๊ะเซนต์” พี่ๆ ก็ให้คำแนะนำมาอย่างดี พี่ๆ ปรึกษาได้ทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเรียน ไปจนถึงเรื่องที่ว่าโดดห้องเชียร์ยังไง… ระหว่างนั้นเราก็กลายเป็น “น้องสองอาทิตย์” (เพราะจะไปนั่งเรียนแค่สองอาทิตย์) ไปโดยปริยาย…

พีร์เป็นเพื่อนที่เชี่ยวชาญจตุจักรมากๆ ได้ชื่อว่าเป็นคนที่ต่อราคาเก่งที่สุดในโลก (เป้ ๒๔๐ ต่อเหลือร้อยเดียว) วันนั้นจะไปหาซื้อของฝากให้ฝรั่งที่นี่ ก็ได้พีร์นี่แหละ พาเดิน ซอยไหน โซนไหน รู้จักหมด…

วันเดินทาง วันพฤหัสที่ ๒๔ มิถุนายน (คืนวันพุธ) พีร์ก็ไปส่งด้วย ในการ์ดที่เพื่อนๆ เขียนมา พีร์เขียนว่า “โชคดีนะมึง ไปเรียนที่โน่น ตั้งใจเรียนนะเว่ย อย่าเรียนๆ โดดๆ นะสาดด ขอให้โชคดีนะเว่ย – พีร์” วันนั้นร้องเพลงโรงเรียนกัน แล้วก็เดินจากมา…

คืนต่อมา คืนวันพฤหัสนั่นเอง กลุ่มพี่ๆ โต๊ะเซนต์ก็มีงานเลี้ยงกันที่โรงแรมแห่งนึง แล้วพีร์ ก็ถูกหามส่งโรงพยาบาล…

ง่ายเพียงแค่นั้นเอง ชีวิตคนเรา… ข้ามคืนเดียว จากคนที่ไปร้องเพลงให้เราอยู่ที่สนามบินดอนเมือง จากคนที่มีความฝันกว้างไกล จากคนที่บอกว่า “ไว้กลับมาแล้วเจอกันนะเว่ย”… ต้องกลายเป็นคนที่นอนโรงพยาบาลอยู่ตอนนี้ เหม่อลอย ไม่รู้สึกอะไร ตอบสนองอย่างช้าๆ… เพื่อนๆ ผลัดเวรกันไปเฝ้า บางคนจนถึงวันนี้ก็ยังไปเยี่ยมอยู่ทุกเช้า… เราไม่รู้ว่าพ่อแม่เค้าเป็นยังไงบ้าง ค่าใช้จ่าย นับมาจนวันนี้ก็เกือบ ๗ เดือน ที่ต้องอยู่โรงพยาบาล เดือนแรกๆ ที่ต้องมีเครื่องช่วยชีวิตคอยรักษาไว้ คงจะมหาศาล… เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ไทยก็ช่วยกันเรี่ยรายเงิน คนละพันสองพัน… ตอนนี้เห็นว่ากำลังทำเสื้อขายกันอยู่ เพื่อจะช่วยเค้า…

วันนี้คุยกับวสุ พูดกันถึงเรื่องที่จะเอาเรื่องราวของพีร์มาเขียนให้คนอื่นๆ ได้อ่านกัน ถ้าไม่มากเกินไป หนังสือเล็กๆ เล่มนี้อาจจะได้เป็นข้อเตือนใจให้กับคนบางคน เป็นหลักฐานของความไม่แน่นอนของ “วันพรุ่งนี้” ได้… รายได้ (ถ้าได้ทำ และถ้ามี) ก็จะนำไปช่วยเหลือการรักษาพีร์ต่อไป…

เรื่องนี้มันสอนอะไรเราได้มากเหมือนกัน หลายๆ ครั้งที่ได้ยินคำพูดว่า “ไม่มีใครรู้หรอก ว่าพรุ่งนี้เราจะยังมีชีวิตอยู่อีกหรือเปล่า” ฟังแล้วมันก็ผ่านหูไป… จนครั้งนี้ถึงได้มาเจอจริงๆ…

เคยได้อ่านเรื่องของ Jean-Dominique Bauby บรรณาธิการนิตยสารชาวฝรั่งเศสที่กลายเป็นอัมพาต มือที่เคยจับปากกาเขียนได้คล่องแคล่ว ถ่ายทอดความคิดออกมาได้สะดวกสบาย กลายเป็นมือที่เย็นชา เคลื่อนไหวไม่ได้… สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือขยับเปลือกตาข้างซ้ายเท่านั้น… สิ่งที่เขาทำต่อมา เราไม่รู้เรียกว่าอะไรดี… เขาเขียนหนังสือขึ้นมาหนึ่งเล่ม ด้วยการกระพริบตาให้ผู้ช่วย ทีละตัวๆ… ชื่อเรื่องคล้ายๆ ว่า “ชุดประดาน้ำและผีเสื้อ” เรื่องราวของตัวเขาเอง… ผีเสื้อ… และความอยากออกจากการกักขังนี้…

จะว่าไปแล้วพีร์ก็ยังโชคดีอยู่ เพราะถึงสมองจะตายไปส่วนหนึ่ง แต่ก็ยังสามารถขยับร่างกายส่วนต่างๆ ได้… ตอนนี้ที่เหลือ ก็คงได้แต่ขอให้พีร์มีกำลังใจสู้ต่อไป หวังว่าวันนึงพีร์จะกลับมาใช้ชีวิตได้ด้วยตัวเอง นอกห้องสี่เหลี่ยมนั้นอีกครั้ง…

อย่าเพิ่งยอมแพ้นะเว่ย พีร์

อาร์ต
๑๕ มกราคม พ.ศ.๒๕๔๙ เวลา ๑:๒๐น.

Advertisements

10 Responses to “ชีวิต”

  1. มาอ่านแล้ว รู้สึกซึ้งมากเอาใจช่วยอีกคนนะ

  2. ซึ้งมากๆ ขอเป็นกำลังใจให้ด้วยอีกคน

  3. มีอะไรที่เราพอจะช่วยได้ก็บอกนะ

  4. พรุ่งนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น ก็ไม่รู้จริงๆ … ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆค่ะ

  5. มาอ่านตั้งแต่เช้าแล้วนะ เป็นกำลังใจนะอาร์ตกะพีร์มีประสบการณ์ดีๆร่วมกันมากเลยอ่ะ เราเข้าใจอ่ะว่าตอนนี้อาร์ตและเพื่อนคนอื่นๆจะรู้สึกยังไงเอาใจช่วยอีกคนนะ ขอให้หายเร็วๆน้า

  6. เป็นกำลังใจให้ด้วยคนครับ ขอให้หายเร็วๆนะครับ

  7. เอาใจช่วยอีกคนนะ

  8. วินาทีต่อไปจากนี้เราก็ไม่สามารถรู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น…แต่ตอนนี้ เดี๋ยวนี้เรารู้ว่ากำลังอยู่กับอะไร…ยอมรับ และเรียนรู้อยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น…และประคับประครองชีวิตอยู่กับปัจจุบันขณะด้วยสติขอเป็นกำลังใจให้กับพีร์ และคนรอบๆ ตัวพีร์นะคะ กำลังใจคือสิ่งสำคัญคะ..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอจงอย่าหมดหวังนะคะ

  9. เหอๆขอมาเม้นด้วยละกันเนอะ+เข้าใจอะ ชีวิตจริงๆแล้วสามารถพลิกผลันได้ทุกๆวินาทีแหละ ไม่มีใครเคยรู้ว่าอะไรจะเกิด+ถ้าออกมาเจงๆขอหนับหนุนๆด้วยคน+เป็นกำลังใจให้ด้วยคน

  10. โห พี่อาร์ต… อ่านแล้วอยากร้องไห้
       แย่อะ ตอนดูข่าวก้อว่าแย่แล้ว มาอ่านเห็นอย่างงี้ยิ่งแย่ไปใหญ่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: